ازیاران همدل عذرخــــــــواهی میکنم ازاینکه وقت ایجاب نمیکند

همگان رادعوت بکنم اعلام کردم دوشنبهءهرهفــــته پست جدید

دارم.....وقتمو میگذارم به پاسخ پیامها...ممنون همه تون هستم 

============================================================

 ((شکایت میــــبرم برحقّ))

شکوه از پزشکی که قسم نامه امضاءکرده ولی نمیداند قسم

چیست وصدای وجدان چه را می طلبد:

کمال بی انصافــیست  ازرئیس بخش وپرستارانش قدردانی نشود.سه روز

ودوشب نهایت زحمت رابراشون دادم وملــک واردوربیماران میچرخیدندحتّی

خودپزشک معالج ..........نمیدانم بعد ازسه روزدکترمربوطه چرابا حقیر چنین

رفتاری راانجام داد .شــایدهم به علّت کهولت سنّ ودیابتی که داشتم اجازه

ندادم گردنم را عمل جرّاحی کند به گفتهءخودحکیـــم  تنها ده درصد به عمل

نیازداشت.بعداز ســــــه ماه وپانزده روزطول درمان برپزشک قــانونی اعلام

داشتنــــــداین مریض قبلا دیسک گردن داشته....دوستان استعلام بکنند من

اصــــلاتا به آن روز  درهیچ یک ازبیمارستانهای ایران بستری نشده ام تابدانم

دیســـــــک گردن دارم ..حقیررا ازپشت فرمان واورژانـــسی بیرون آوردند اوّل

به شهرخودمــــون بعد به آن بیمارستان اعزام کردند قبل ازاینکه مرا ببرند زیر

دستگاه سیتی ایسکن خوددکترازمن سئوال جواب کردندآیا صحــــنهءتصادف

را بخاطر داری گفتم بلی....بقیّه.....

((وصــلِ جــــــــان))

وصــــــــلِ جــــــان کردم خــــداوندا مریدم بی ریاء

خاکــــــم از خـــــاک خاکســــــاری درحـریمِ کبریاء

 

روزو شب برغـــــم نشستـــم تا گــــــذارم زندگی

بال وپر ریخـــــتم زجــــان اینست عـــزِّ بنــــــدگی

 

قـــــابل ذکـــراست گویم شرمسارم شرمــــسار

باربرداشتم گنـــــــاه من غمـــــگسارم غمــگسار

 

هرچــــه ازدل خیزد آن بردل نشیـــــند زنـــــده ام

آوخ ازروح وزتـــــن رنجـــــورگشـــــتم مــــــرده ام

 

کیست داند حـالِ من ســـــربارگشــــــتم برجـهان

بـــا شکـــــــستِ گـــــــــردنم آلام ِدل دارم نـــهان

 

نالـــه هـــــــادارم زدل با خـــــویشــــــتنداری جفا

برمــــــنِ ا فـتـــــاده پیر دکتــــــرابا کـــــــردازشفا

 

شــــافی مطلق خداست چــنگ میزنم دامــان او

گـــــــیرد انتـــــقامِ مرا اوست منتــــــقم،مــنّان او

 

شــــکوهءمــــن ازپـــــزشکِ برحقِّ سبحان  برخدا

(مسعودا)گـــــوســــائلم در بارگاهش چـــون گدا

 

راه بر من بسته دراین سنّ وســــال ای عاشقان

عاشــــــقم مخــــلص گنهــــــکاربنــدهءزارو فغان

 

فخـــــــــرهرانسان وارسته گـــــــزیند راه خویش 

این همان  سیرو سلوک برعاشقان گیرد به پیش

 

مخـــــــلصم بی پرده گـــــویم غرق درجرم وگناه

میــــــبرم ازجرم بردیــــــــــوان عـــــــــدل او پناه

 

رازهمـــــــــزیستی درین بهــــــــبوههءدوران غم

دست برهـــــــمنوع دهیـم ازاو کنیم دردی را کم

 

((.....زخالِ مار می ترسم))

((خداوندا،چه دنیای فریبنده خویشتن شکّ دارم برخویشتن))

 

چه بهتر نقاب تزویر وریا ازجهره برداریم وکیدبراندازیم درمجـــامع

بین اللمللی ومحافل ادبی،اگرخداشناسیم بایدخویشتن شناس

باشیم وخویستندار.برای نشان دادن کرامت انـــــسانی درپایگاه

بنــــدگی.چراکه اشرف خلقت معرّفی شده ایم.باید با یکرنگی و

صـــــداقت رُخ  بنمایانیم سیمای ملکوتی انسان را برای تقرّب بر

درگاه احدیّت که خلیفة الله معرّفی گردیده.

الا ای نســـــلِ آدم،آدمیّـــت مُثلَه گشته¤¤من ازعشّاقِ بدکرداروبد پندارمی ترسم

...............................................................................................(جعفری زاویه)

 

که کــــردی جعفری بااین ســـروده نا توانم کرد

نویســـــم از حقیقت ازشــــــغال زار می ترسم

 

هرآن بیـــــنم سیه خــــــال برجبین باور نمیدارم

من ازظاهــــــرفریب انسان و ازمـکّار می ترسم

 

چه دنـــــــیای فریبنده سراپا فتــــنه است فتنه

نمیـــــــترسم زدشمن ازشَـــــرِ اخیارمی ترسم

 

جــــــهان با این همه زیبـائی آغشته به خون ما

ندارم باک از اصــــــلان وازشـــــــر بارمی ترسم

 

طریقِ عشق پیمـــودن نه اینست بال وپر گیریم

به کشــــــتارِ دگرمردم ز مـــــردم زار می ترسم

 

فروشـــــــد فخر برکـــــیهان منم انسانِ وارسته

ولی تدلـــــــیس در افکار،زکج پنــدار می ترسم

 

یک عـدّه مارِ خوش رنگـند درین دنیای سرگردان

من از آن مـــــارو زهرش نه،زخــالِ مار میترسم

 

مریــــــدم اهلِ دل جانا درین میـــــــدانِ توحیدی

لباسِ عشـــــــق برتن کرده ام ازفـار می ترسم

 

زمـــــــوشِ زنده نایـــــد کاری امّــــــا دزد میدانم

زدوده راحت ازجــــــــانم زآن دیــــوار می ترسم

 

همـــــــین بس عاشقم عاشق ندارم غبطهءدنیا

زتارِعنکبــــــــوتانِ،جفا،خــــــــونخوار می ترسم

 

اســــــــیر دام شیـــــطانند،درین دنیای پرآشوب

نداننــــــــد خویشتن یاربّ ازاغــــــیار می ترسم

 

زکفّار هیــچ ترسی نیست شرکند ما همه دانیم

زآن فردِفــــــریب انـــــــدازو ازدلـــدار می ترسم

 

بهـــــــــائم خرقهءدرویش پوشند بهر اســــتثمار

نخـــــواهم خورد فریبش را زاستثمار می ترسم

 

چنان غـــــــرقند در مال ومــــــنال دنیوی هیهات

ازین افراد خـــــون آشام واز خونخوار می ترسم

 

به غفلت دل ســــــــپارنددرحیات وزنــــدگی آوخ

ندانــــــند چیست فرجامی ازین دیدار می ترسم

 

بیفـــــــتم دام این اشــــــــــرار در دنیای بی پروا

خـــــــداوندا بگیر دستم من از اشـرار می ترسم

 

شباهـــنگ وجودم عشق (مسعود) گوغم پنهان

گریــــــزی نیست از تقــــــدیر از طرّار می ترسم

 

کنون ازخویشـــتن زارم چرا که زی نفس هستم

ازآمــــــــال بلند خــویش از اقـــــــرار می ترسم

 

درون ســـــــــوزم نهان آتش ز زنــــــگاردلم نالم

سراسر راز این دنـــــیا زاین اســــرار می ترسم

 

به فــــــکر افتاده ام دراین جهانِ بی سرو بی پا

ندیدم چـــــــهرهء یکرنگ از افــــــــکار می ترسم

 

سپــــردم عمری طولانی نیافتم  روزگاری خوش

چنان تیر جـفا خــــــوردم ازین روزگار می ترسم

 

چه حکـــــمت درورای این همه اسرار پنـــــهانی

زخاکم خاک فرجـــــــامم ارآتش نـــار می ترسم

 

به تفـــــسیر پا نــــهادم با دل پر ریش وپر محنت

دریغا شعـــــــله ورگشتم زاستفسار می ترسم

 

قسم خوردم خــــــــداوندا نگـــــردم بال استکبار

جهانخـــواران قسم خورده ز استکبار می ترسم

 

خوشــــم با این نگاه گرم،تودادی بال وپـــر برمن

زمین ســــــــجده میبوسم ازین پرواز می ترسم

 

به ذلّت برنــــــــشینم باغـــــــرور و کــبر درانجام

گنـــــــــه برگیرم ازاین اوج از غـــــفّار می ترسم

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط مسعود ابراهیمی در شنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1392 و ساعت 22:31 |

آمارگیر

| وبلاگ